Julie Dash ‘ s dromerige debuutfilm is op tijd terug in de bioscopen voor haar 25-jarig bestaan.het lijkt een kleine maar niet verrassende tragedie dat de Amerikaanse regisseur, auteur en academicus Julie Dash niet in staat is geweest om films te maken met een frequentie die meer in lijn is met haar blanke, mannelijke landgenoten. Daughters of the Dust is haar rapsodische 1991 debuut feature, en het vertoont een unieke filmische stem vanaf het begin. Het verwijst ook naar de toekomstige schatten die ze zal smeden, terwijl het een melifluous, meanderende en oprechte scherm chimera in zijn eigen recht.het is het verhaal van een kleine enclave van zielen (de uitgestrekte peazant clan) die angstig wachten op een kruispunt in hun culturele geschiedenis. Voor de kustlijn van South Carolina-Georgia ligt een klein eilandparadijs waar Afrikaanse slaven zich hebben gevestigd. Het staat als een symbolische bijlage van Amerikaanse onderdrukking en segregatie, maar het is ook geografisch beperkend, nog niet de smeltkroes voor een nieuwe en verlichte vorm van beschaving. De film biedt een poëtische politieke visie van een samenleving die valt tussen de krukken van progressie en regressie, en vraagt zich af of het afstoten tegen de travesties van het vooroorlogse Amerikaanse Zuiden de enige manier is om echte vrijheid te bereiken.

in plaats van te proberen de personages en hun persoonlijkheden te rationaliseren voor een massa publiek, viert Dash hun culturele eigenaardigheden en versterkt deze. De acteurs spreken alsof ze lijnen op een podium leveren, maar dit theatrale fineer past in een traditie van verhalen vertellen en mythen maken. Terwijl mannen rondslenteren, vechten en ruziën, koken de vrouwen maïs, yams en schelpvis. Maar verre van het houden van hun gesprek over het onderwerp van banale huishoudelijke taken, ook zij wax existentieel over de douane ze geïmporteerd uit West-Afrika.die afnemende link naar een meer spiritueel geneigd manier van leven komt voort uit Arthur Jafa ‘ s droomachtige cinematografie die gebruik maakt van adembenemende in-camera effecten. Een bezoekende fotograaf biedt de eilandbewoners een voorproefje van de nieuwe wereld, en het is stimulerend om te denken dat zijn beelden een moment van collectieve transcendentie vastleggen.

Gepubliceerd 1 Jun 2017

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.